متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
مولوی · دیوان شمس

غزل شمارهٔ ۶۰

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
ایا نور رخ موسی مکن اعمی صفورا را
۲
چنین عشقی نهادستی به نورش چشم بینا را
۳
منم ای برق رام تو برای صید و دام تو
۴
گهی بر رکن بام تو گهی بگرفته صحرا را
۵
چه داند دام بیچاره فریب مرغ آواره
۶
چه داند یوسف مصری غم و درد زلیخا را
۷
گریبان گیر و این جا کش کسی را که تو خواهی خوش
۸
که من دامم تو صیادی چه پنهان صنعتی یارا
۹
چو شهر لوط ویرانم چو چشم لوط حیرانم
۱۰
سبب خواهم که واپرسم ندارم زهره و یارا
۱۱
اگر عطار عاشق بد سنایی شاه و فایق بد
۱۲
نه اینم من نه آنم من که گم کردم سر و پا را
۱۳
یکی آهم کز این آهم بسوزد دشت و خرگاهم
۱۴
یکی گوشم که من وقفم شهنشاه شکرخا را
۱۵
خمش کن در خموشی جان کشد چون کهربا آن را
۱۶
که جانش مستعد باشد کشاکش‌های بالا را
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.