متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
مولوی · دیوان شمس

غزل شمارهٔ ۱۲۵

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
گفتی که گزیده‌ای تو بر ما
۲
هرگز نبدست این مفرما
۳
حاجت بنگر مگیر حجت
۴
بر نقد بزن مگو که فردا
۵
بگذار مرا که خوش بخسپم
۶
در سایه‌ات ای درخت خرما
۷
ای عشق تو در دلم سرشته
۸
چون قند و شکر درون حلوا
۹
وی صورت تو درون چشمم
۱۰
مانند گهر میان دریا
۱۱
داری سر ما سری بجنبان
۱۲
تو نیز بگو زهی تماشا
۱۳
آن وعده که کرده‌ای مرا دوش
۱۴
کو زهره که تا کنم تقاضا
۱۵
گر دست نمی‌رسد به خورشید
۱۶
از دور همی‌کنم تمنا
۱۷
خورشید و هزار همچو خورشید
۱۸
در حسرت تست ای معلا
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.