شمارهٔ ۱۹۱
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
خود درشتی گر ببیند کور چشم و کور دل
۲
خواه با او مردمی کن خواه با او کژدمی
۳
هر که از بیچشم دارد مردمی و شرم چشم
۴
همچنان باشد که دارد چشم ز ارزن گندمی
۵
مردمی کردن کی آید از خری کز روی طبع
۶
چشم او بیمردمست و جسم او بیمردمی
