متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
مولوی · دیوان شمس

غزل شمارهٔ ۱۳۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
ساقیا در نوش آور شیره عنقود را
۲
در صبوح آور سبک مستان خواب آلود را
۳
یک به یک در آب افکن جمله تر و خشک را
۴
اندر آتش امتحان کن چوب را و عود را
۵
سوی شورستان روان کن شاخی از آب حیات
۶
چون گل نسرین بخندان خار غم فرسود را
۷
بلبلان را مست گردان مطربان را شیرگیر
۸
تا که درسازند با هم نغمه داوود را
۹
بادپیما بادپیمایان خود را آب ده
۱۰
کوری آن حرص افزون جوی کم پیمود را
۱۱
هم بزن بر صافیان آن درد دردانگیز را
۱۲
هم بخور با صوفیان پالوده بی‌دود را
۱۳
می میاور زان بیاور که می از وی جوش کرد
۱۴
آنک جوشش در وجود آورد هر موجود را
۱۵
زان میی کاندر جبل انداخت صد رقص الجمل
۱۶
زان میی کو روشنی بخشد دل مردود را
۱۷
هر صباحی عید داریم از تو خاصه این صبوح
۱۸
کز کرم بر می فشانی باده موعود را
۱۹
برفشان چندانک ما افشانده گردیم از وجود
۲۰
تا که هر قاصد بیابد در فنا مقصود را
۲۱
همچو آبی دیده در خود آفتاب و ماه را
۲۲
چون ایازی دیده در خود هستی محمود را
۲۳
شمس تبریزی برآر از چاه مغرب مشرقی
۲۴
همچو صبحی کو برآرد خنجر مغمود را
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.