شمارهٔ ۲۱۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
خاقانیا به سائل اگر یک درم دهی
۲
خواهی جزای آن دو بهشت از خدای خویش
۳
پس نام آن کرم کنی ای خواجه برمنه
۴
نام کرم به دادهٔ روی و ریای خویش
۵
بر دادهٔ تو نام کرم کی بود سزا
۶
تا داده را بهشت ستانی سزای خویش
۷
تا یک دهی به خلق و دو خواهی ز حق جزا
۸
آن را ربا شمر که شمردی عطای خویش
۹
دانی کرم کدام بود آنکه هرچه هست
۱۰
بدهی بهر که هست و نخواهی جزای خویش