متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
سنایی · دیوان اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۹ - در جواب شعر فضل بن یحیی و عذرخواهی از رفتن و منع صاعد از آمدن

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
فضل یحیاست بر ضعیف و قوی
۲
فضل یحیای صاعد هروی
۳
پادشاه قضات و خواجهٔ شرع
۴
که چو صدرست و دیگران چو روی
۵
از صعود حیات و فضل دلش
۶
نیست جز صورت صراط سوی
۷
پیش ادراک خاطر علویش
۸
محو شد نحو بوعلی نسوی
۹
شعر و خطش ز نور و از ظلمت
۱۰
قلب شیعی و قالب اموی
۱۱
شعر و خطش بدیدم و گفتم
۱۲
تن یزیدی چراست جان علوی
۱۳
گر نبودی بیان او که شدست
۱۴
فلک و کوکب و رشید غوی
۱۵
ورنه از رنگ خط و معنی شعر
۱۶
شدمی هم در آن زمان ثنوی
۱۷
یکی او ببرد ازین خادم
۱۸
پنجی و چاری و سه‌ای و دوی
۱۹
ای که سنگ هنگ نیست ترا
۲۰
چون خس از باد خوی یافه دوی
۲۱
به زیارت به سوی مشتی دون
۲۲
کعبهٔ کعبتین نه ای چه شوی
۲۳
به هوا سوی کس نشاید رفت
۲۴
از پی دین روا بود که روی
۲۵
نخرامد به خاصه در معراج
۲۶
سوی قارون رکاب مصطفوی
۲۷
کی شوم چون تو گرچه گویم شعر
۲۸
کی رسد زال در کمال زوی
۲۹
گر چه با زر و زندگی بشود
۳۰
آهن از آهنی و جو ز جوی
۳۱
تا بود نطق جبرییل به جای
۳۲
چون کند پشه‌ای در آب دوی
۳۳
من به گرد تو خود نیارم گشت
۳۴
زان که من چشم دردم و تو ضوی
۳۵
گفتی آیم میا که گر آیی
۳۶
سوی من با تواضع نبوی
۳۷
ندی ینزل الله اندر شهر
۳۸
حنبلی‌وار در دهم بنوی
۳۹
که دریغست گوش و چشم کرام
۴۰
به هوا بینی و هوس شنوی
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.