شمارهٔ ۷ - ظاهرا در ستایش صاحب دیوان است
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
تو آن نکرده‌ای از فعل خیر با من و غیر
۲
که دست فضل کند دامن امید رها
۳
جز آستانهٔ فضلت که مقصد اممست
۴
کجاست در همه عالم وثوق اهل بها
۵
متاع خویشتنم در نظر حقیر آمد
۶
که پرتوی ندهد پیش آفتاب سها
۷
به سمع خواجه رسیدست گویی این معنی
۸
که گفت خیر صلوة الکریم اعودها