متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
مولوی · دیوان شمس

غزل شمارهٔ ۲۱۰

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
گر نه تهی باشدی بیشترین جوی‌ها
۲
خواجه چرا می‌دود تشنه در این کوی‌ها
۳
خم که در او باده نیست هست خم از باد پر
۴
خم پر از باد کی سرخ کند روی‌ها
۵
هست تهی خارها نیست در او بوی گل
۶
کور بجوید ز خار لطف گل و بوی‌ها
۷
با طلب آتشین روی چو آتش ببین
۸
بر پی دودش برو زود در این سوی‌ها
۹
در حجب مشک موی روی ببین اه چه روی
۱۰
آنک خدایش بشست دور ز روشوی‌ها
۱۱
بر رخ او پرده نیست جز که سر زلف او
۱۲
گاه چو چوگان شود گاه شود گوی‌ها
۱۳
از غلط عاشقان از تبش روی او
۱۴
صورت او می‌شود بر سر آن موی‌ها
۱۵
هی که بسی جان‌ها موی به مو بسته‌اند
۱۶
چون مگسان شسته‌اند بر سر چربوی‌ها
۱۷
باده چو از عقل برد رنگ ندارد رواست
۱۸
حسن تو چون یوسفیست تا چه کنم خوی‌ها
۱۹
آهوی آن نرگسش صید کند جز که شیر
۲۰
راست شود روح چون کژ کند ابروی‌ها
۲۱
مفخر تبریزیان شمس حق بی‌زیان
۲۲
توی به تو عشق توست باز کن این توی‌ها
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.