شمارهٔ ۱۲۲ - مدح زین‌الدین عبدالله را گوید و حضور میزبان را خواهد
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
ای بزرگی کز آب و خاک چو تو
۲
دست دوران آسمان نسرشت
۳
تخمی از لطف در زمین کمال
۴
چو تو حراث روزگار نکشت
۵
یاد کردی ز انوری به کرم
۶
باز بر پشت روزگار نبشت
۷
غرض او تویی و خدمت تو
۸
نه ملاقات چوب و صحبت خشت
۹
در سرایی که تو نخواهی بود
۱۰
در و دیوار او چه خوب و چه زشت
۱۱
به خدایی که کعبه خانهٔ اوست
۱۲
که بود کعبه بی‌توام چو کنشت
۱۳
میزبان اول آنگهی خانه
۱۴
روئیة الله نخست باز بهشت