شمارهٔ ۲۴۷ - در قضا و قدر
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
خدای کار چو بر بنده‌ای فرو بندد
۲
به هرچه دست زند رنج دل بیفزاید
۳
وگر به طبع شود زود نزد همچو خودی
۴
ز بهر چیزی خوار و نژند باز آید
۵
چو اعتقاد کند کز کسش نباید چیز
۶
خدای قدرت والای خویش بنماید
۷
به دست بنده ز حل و ز عقد چیزی نیست
۸
خدای بندد کار و خدای بگشاید