غزل شمارهٔ ۲۴۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
بانگ تسبیح بشنو از بالا
۲
پس تو هم سبح اسمه الاعلی
۳
گل و سنبل چرد دلت چون یافت
۴
مرغزاری که اخرج المرعی
۵
یعلم الجهر نقش این آهوست
۶
ناف مشکین او و مایخفی
۷
نفس آهوان او چو رسید
۸
روح را سوی مرغزار هدی
۹
تشنه را کی بود فراموشی
۱۰
چون سنقرئک فلا تنسی