غزل شمارهٔ ۳۱۳
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
رباب مشرب عشقست و مونس اصحاب
۲
که ابر را عربان نام کرده‌اند رباب
۳
چنانک ابر سقای گل و گلستانست
۴
رباب قوت ضمیرست و ساقی الباب
۵
در آتشی بدمی شعله‌ها برافزود
۶
بجز غبار نخیزد چو دردمی به تراب
۷
رباب دعوت بازست سوی شه بازآ
۸
به طبل باز نیاید به سوی شاه غراب
۹
گشایش گره مشکلات عشاقست
۱۰
چو مشکلیش نباشد چه درخورست جواب
۱۱
جواب مشکل حیوان گیاه آمد و کاه
۱۲
که تخم شهوت او شد خمیرمایه خواب
۱۳
خر از کجا و دم عشق عیسوی ز کجا
۱۴
که این گشاد ندادش مفتح الابواب
۱۵
که عشق خلعت جانست و طوق کرمنا
۱۶
برای ملک وصال و برای رفع حجاب
۱۷
به بانگ او همه دل‌ها به یک مهم آیند
۱۸
ندای رب برهاند ز تفرقه ارباب
۱۹
ز عشق کم گو با جسمیان که ایشان را
۲۰
وظیفه خوف و رجا آمد و ثواب و عقاب