غزل شمارهٔ ۸۱۹
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
اندک اندک جمع مستان می‌رسند
۲
اندک اندک می پرستان می‌رسند
۳
دلنوازان نازنازان در ره اند
۴
گلعذاران از گلستان می‌رسند
۵
اندک اندک زین جهان هست و نیست
۶
نیستان رفتند و هستان می‌رسند
۷
جمله دامن‌های پرزر همچو کان
۸
از برای تنگدستان می‌رسند
۹
لاغران خسته از مرعای عشق
۱۰
فربهان و تندرستان می‌رسند
۱۱
جان پاکان چون شعاع آفتاب
۱۲
از چنان بالا به پستان می‌رسند
۱۳
خرم آن باغی که بهر مریمان
۱۴
میوه‌های نو زمستان می‌رسند
۱۵
اصلشان لطفست و هم واگشت لطف
۱۶
هم ز بستان سوی بستان می‌رسند