غزل شمارهٔ ۹۳۱
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
سوی من ای خجسته خو روی چرا نمیکنی
۲
با همه لطف میکنی با دل ما نمیکنی
۳
با همه کس ز روی مهر همدم و همنشین شوی
۴
دست بدست و روبرو روی بما نمیکنی
۵
با همه دست در کمر از گل و خور شکفته‌تر
۶
در دل خسته‌ام به جز خار جفا نمیکنی
۷
گفتی اگر تو جان دهی سوی تو میکنم نظر
۸
جان بلبم رسید و تو وعده وفا نمیکنی
۹
آهم از آسمان گذشت ناله ز لامکان گذشت
۱۰
سوختم از غم تو من رحم چرا نمیکنی
۱۱
خون دلم ز دیده شد کار دل رمیده شد
۱۲
جان ز تنم پریده شد های چها نمیکنی
۱۳
فیض گذشت عمر و هیچ کار خدا نکردهٔ
۱۴
وین دو سه روزه مانده را صرف قضا نمیکنی