غزل شمارهٔ ۹۵۹
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
هر آن دلرا که با یاریست خوئی
۲
ز گلذار حقیقت هست بوئی
۳
ندارد او سر دنیا و عقبی
۴
که دارد پای آمد شد بکوئی
۵
دلی کوشد اسیر زلف یاری
۶
دو عالم را نمی‌گیرد بموئی
۷
بود خاطر پریشان هر که او را
۸
رسید از زلف عنبر بوی بوئی
۹
کسی کوشد ز راه عشق آگاه
۱۰
نمیخواهد دگر راهی بسوئی
۱۱
سری کو مست عشقی شد ز خود رست
۱۲
بود آن می ز دریا یا بسوئی
۱۳
دل فیض از غم عشقی زند های
۱۴
مگر روزی به پیوندد بهوئی