متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
سلمان ساوجی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۲۹

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
جان نیاید در نشاط، الا که بر بوی حبیب
۲
تا گل رنگین نبالد، خوش ننالد عندلیب
۳
عود خشکم؛ آتش جانسوز می‌باید، مرا
۴
تا ز طیب جان، دماغ حاضران گردد، ز طیب
۵
دولت بوسیدن پایش ندارد، هر کسی
۶
این سعادت نیست، الا در سر زلف حبیب
۷
چشم دار آخر دمی، با ما، که بادا گوش دار
۸
ایزد از چشم بدانت، اول از چشم رقیب
۹
خیز و بر ما عرضه کن ایمان، از آن عارض که باز
۱۰
در میان آورد زلفت، رسم ز ناز و صلیب
۱۱
بی‌تو جان، در تن بجایی بس غریب افتاده است
۱۲
جن من دانی به تنها چون بود حال غریب؟
۱۳
دست بیماران گرفتن، بر طبیبان واجب است
۱۴
من ز پا افتاده‌ام، دستم نمی‌گیرد طبیب
۱۵
گفتمش هرگز نشد کامیم، حاصل، زان دهن
۱۶
از وصالت نیست گویی، هیچ سلمان را نصیب
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.