متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
سلمان ساوجی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۵۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
فراق روی تو از شرح و بسط، بیرون است
۲
زما مپرس، که حال درون دل، چون است
۳
به خون نوشته‌ام، این نامه را که خواهی خواند
۴
اگر چه دود درونم، نشسته در خون است
۵
نکرد آتش شوق درون قلم ظاهر
۶
مگر ز شوق قلم دود رفته بیرون است
۷
نمی‌کنم سخن اشتیاق، کان تقدیر
۸
ز طرف حرف و زحد عبارت، افزون است
۹
بیا و قصه حالم بخوان، که بر رخ من
۱۰
نوشته دیده، به خطی، چو در مکنون است
۱۱
خیال روی تو دارم، مقام در چشمم
۱۲
سرشک چشمم، از آن رو مقیم گلگون است
۱۳
دل مقید سلمان، اسیر آن لیلی است
۱۴
که در سلاسل زلفش، هزار مجنون است
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.