غزل شمارهٔ ۱۲۲۵
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
ریاضت نیست پیش ما همه لطفست و بخشایش
۲
همه مهرست و دلداری همه عیش است و آسایش
۳
هر آنچ از فقر کار آید به باغ جان به بار آید
۴
به ما از شهریار آید و باقی جمله آرایش
۵
همه دیدست در راهش همه صدرست درگاهش
۶
وگر تن هست در کاهش ببین جان را تو افزایش
۷
ببین تو لطف پاکی را امیر سهمناکی را
۸
که او یک مشت خاکی را کند در لامکان جایش
۹
بسی کوران و ره شینان از او گشتند ره بینان
۱۰
بسی جان‌های غمگینان چو طوطی شد شکرخایش
۱۱
بسی زخمست بی‌دشنه ز پنج و چار وز شش نه
۱۲
ز عشق آتش تشنه که جز خون نیست سقایش
۱۳
زهی شیرین که می‌سوزم چو از شمعش برافروزم
۱۴
زهی شادی امروزم ز دولت‌های فردایش
۱۵
چرا من خاکی و پستم ازیرا عاشق و مستم
۱۶
چرا من جمله جانستم ز عشق جسم فرسایش
۱۷
به پیش عاشقان صف صف برآورده به حاجب کف
۱۸
ز زخم اوست دل چون دف دهان از ناله سرنایش
۱۹
از او چونست این دل چون کز او غرقست ره ره خون
۲۰
وز او غوغاست در گردون و ناله جان ز هیهایش
۲۱
دلا تا چند پرهیزی بگو تو شمس تبریزی
۲۲
بنه سر تو ز سرتیزی برای فخر بر پایش