متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
سلمان ساوجی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۱۱۲

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
بیا که ملک جمال تو را، زوال مباد
۲
به غیر طره، پریشانیی، بدو مرساد
۳
ز حضرتت خبری، کان به صحت است قرین
۴
سحر گهان، به من آورد، دوش قاصد باد
۵
نسیم « سلمه الله » اگر چه بود سقیم
۶
به من رسید و من خسته را، سلامت داد
۷
مرا تو جان عزیزی و جان توست، عزیز
۸
هزار جان عزیزم، فدای جان تو باد
۹
مزاج سر و تو را استقامتی است، تمام
۱۰
ز هیچ باد و هواییش، انحراف مباد
۱۱
قد بلند تو از بهر جان درازی خویش
۱۲
بسی چو سرو سهی کرد بندگان، آزاد
۱۳
از آنک جشم من از طلعت تو محجوب است
۱۴
چو اشک مردم چشم خودم، ز چشم افتاد
۱۵
همی کند به دعاهای نیمه شب، یادت
۱۶
به پرسشی چه شود گر کنی، ز سلمان یاد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.