غزل شمارهٔ ۱۱۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
نه تنها، بر سر کوی تو ما را، کار، می‌افتد
۲
که هر روی در آن منزل، ازین، صد بار می‌افتد
۳
به بویت باد شبگیری، چنان مست است، در بستان
۴
که چون زلفت ز مستی، بر گل و گلزار، می‌افتد
۵
به خون مردم چشمم، شماتت کم کن، ای دشمن
۶
چه شاید کرد، مردم را ازین، بسیار می‌افتد