متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
سلمان ساوجی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۱۷۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
نمی‌دانم که نی چون من چرا بسیار می‌نالد؟
۲
دمادم می‌زند یارش، ز دست یار می‌نالد
۳
نشسته بر ره با دست و بادش می‌زند هر دم
۴
از آن رو زرد و بیمارست و چون بیمار می‌نالد
۵
دمیدندش دمی در تن از آنرو روح می‌بخشد
۶
بریدندش زیار خود، از آنرو زار می‌نالد
۷
ز بیماری چنانش تن نحیف و زار می‌بینم
۸
که بر هر جا که انگشتش نهی صد بار می‌نالد
۹
دمی بسیار دادندش، شکایت می‌کند زان دم
۱۰
جگر سوراخ کردندش، از آن آزار می‌نالد
۱۱
مگر در گوش او رمزی، ز راز عشق می‌آید
۱۲
دلش طاقت نمی‌آرد، ازین گفتار می‌نالد
۱۳
نفس با عود زن کز یار می‌سوزد نمی‌گرید
۱۴
مزن بادی که از هر باد نی چون یار می‌نالد
۱۵
منال از یار خود سلمان که تشنیع است بر بلبل
۱۶
اگر در راه عشق گل ز زخم خار می‌نالد
۱۷
دمی بر نی بزن نی زن، که دردی هست همراهش
۱۸
اگر دردی ندارد نی چرا بسیار می‌نالد؟
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.