متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
سلمان ساوجی · جمشید و خورشید

بخش ۸۹ - غزل

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
عشق مرا از هزار کار برآورد
۲
گرد جهانم هزار بار برآورد
۳
یار مرا خوی تنگ بود به غایت
۴
عشق دلم را به خوی یار بر آورد
۵
لشکر سودای عشق بر سر من تاخت
۶
از تن خاکی من غبار برآورد
۷
خیز و بیا چشم روزگار برآور
۸
کز تو مرا چشم روزگار برآورد
۹
با تو بیا تا دمی به کام برآیم
۱۰
همان که فراقت زما دمان برآورد
۱۱
کام من جان به لب رسیده برآورد
۱۲
ز آن لب شیرین کزین هزار برآورد
۱۳
بس که مرا چون صبا هوای خیالت
۱۴
گرد گلستان و لاله زار برآورد
۱۵
قد تو در چشم من به جلوه درآمد
۱۶
سرو سهی را ز جویبار برآورد
۱۷
به پاسخ گفت با بانو جهاندار
۱۸
نخست اندیشه می باید در این کار
۱۹
نیابی خیر از آن شاخ برومند
۲۰
که سازد با درخت خشک پیوند
۲۱
چرا در خاک سیمی را کنم گم
۲۲
که می شاید به کحل چشم مردم؟
۲۳
بری طوبی ز خلد جاودانی
۲۴
بری در غیر ذی زرعش نشانی
۲۵
هر آنکو کرد با ناجنس پیوند
۲۶
قرین بد گزید از بهر فرزند
۲۷
به جای نور چشم خویش بد کرد
۲۸
بدست خویش قصد جان خود کرد
۲۹
اگرچه قطره زاد از ابر لیکن
۳۰
به بحر افتاد و شد در بحر ساکن
۳۱
به لطف خویش بحر او را بپرورد
۳۲
یتیم بحر نام خویشتن کرد
۳۳
بزرگی و هنر از یم در آموخت
۳۴
هنرهای بزرگان زو هم آموخت
۳۵
چو صاحب مکنت و صاحب هنر شد
۳۶
سزای گوشوار و تاج و زر شد
۳۷
تو یک مه گر به لطفش می بخوانی
۳۸
به خورشید جهانتابش رسانی
۳۹
تو خورشید جمالی او مه نو
۴۰
نظر می دارد از لطف تو پرتو
۴۱
گرفتم خود نه از فغفور چین است
۴۲
خردمندیش ما را خود یقین است
۴۳
همه شب بود با قیصر دراین زار
۴۴
همی راند از غم و شادی سخن باز
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.