غزل شمارهٔ ۴۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
در عالمیکه با خود رنگی نبود ما را
۲
بودیم هرچه بودیم او وانمود ما را
۳
مرآت معنی ما چون سایه داشت زنگی
۴
خورشید التفاتش از ما زدود ما را
۵
پرواز فطرت ما، در دام بال میزد
۶
آزادکرد فضلش از هر قیود ما را
۷
اعداد ما تهیکرد چندانکه صفرگشتیم
۸
از خویشکاست اما بر ما فزود ما را