غزل شمارهٔ ۹۳۳
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
به روی عالم‌آرا گر نقاب زلف درپیچد
۲
بیاض صفحهٔ کافور را در مشک تر پیچد
۳
گهی چون طفل اشک‌من درآغوش نگه غلتد
۴
گهی چون سبزهٔ مژگان به دامان نظر پیچد
۵
اگر گویم ز زلف خود رهایی ده دل ما را
۶
چو زلف‌خود سر هر مو ز صدجا بیشترپیچد
۷
به گاه خنده شکّر ریزد از چاک دل گوهر
۸
به وقت خامشی موج گهر را درشکر پیچد
۹
نخیزم چون غبار از راه او بیدل که می‌ترسم
۱۰
عنان توسن ناز از طریق مهر درپیچد