غزل شمارهٔ ۹۶۵
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
ستمکشی که به جز گریه‌اش نشا‌ید و خندد
۲
قیامت است که چون زخم لب گشاید و خندد
۳
هوس‌پرستی این اعتبار پوچ چه لازم
۴
که همچو صفر به درد سرت فزاید و خندد
۵
چو شمع منصب وارستگی مسلم آنکس
۶
که تیغ حادثه تاجش ز سر رباید و خندد
۷
درین زیانکده چندان کف فسوس نسایی
۸
که جوش آبله آیینه‌ات نماید و خندد
۹
شرار کاغذ و آمال ماست توام غفلت
۱۰
که زندگی دو نفس بیشتر نپاید و خندد
۱۱
حذر ز صحبت آنکس که بی‌تأمل معنی
۱۲
به هر حدیث که گو‌یی ز جا درآید و خندد
۱۳
خطاست چشم گشودن به روی باخته شرمی
۱۴
که هر برهنه که بیند به پیشش آید و خندد
۱۵
جه ممکن است شود منفعل ز غیبت یاران
۱۶
دهن دریده قفایی‌که باد زاید و خندد
۱۷
مثال عبرت اشیا درین بساط تحیر
۱۸
کمین‌گر است که کس آینه زداید و خندد
۱۹
درتن جنونکده این است ناگزیر طبایع
۲۰
که نالد و تپد و گرید و سراید و خندد
۲۱
دل‌گرفتهٔ بیدل نیافت جای شکفتن
۲۲
مگر چو صبح ازین خاکدان برآید و خندد