غزل شمارهٔ ۹۶۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
رنگم نقاب غیرت آن جلوه می‌درد
۲
فطرت جنون کند که ز بویم اثر برد
۳
شادم که بی نشانی آثار رنگ و بو
۴
بیرونم از قلمروتحقیق پرورد
۵
این چار سو ادبگه سودای نازکیست
۶
عمری‌ست ضبط آه من آیینه می‌خرد
۷
خلقی در امل زد و با داغ یأس رفت
۸
آتش به‌کارگاه فسون خانهٔ خرد
۹
داغم ز جلوه‌ای که غرور تغافلش
۱۰
آیینه‌خانه‌ها کند ایجاد و ننگرد
۱۱
هنگامهٔ قبول نفس بسکه تنگ بود
۱۲
پا تا سرم چو شمع ز هم خورد دست رد
۱۳
نقاش شرم دار ز پرداز انفعال
۱۴
تصویرم آن کشد که ز رنگم برآورد
۱۵
آیینهٔ خرام بهار است گرد رنگ
۱۶
من نقش پا خیال تو هرجا که بگذرد
۱۷
طاووس من بهار کمین چه مژده است
۱۸
عمری‌ست بال می‌زنم و چشم می‌پرد
۱۹
بیدل جواب مطلب عشاق حیرت‌ست
۲۰
آنکس که نامه‌ام برد آیینه آورد