غزل شمارهٔ ۱۰۰۹
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
اسیر آن پنجهٔ نگارین رهایی ازهیچ در ندارد
۲
حنا به صد رنگ وحشت آنجا چو رنگ یاقوت پرندارد
۳
جبین به تسلیم بی‌نیازی به‌خاک اگر نفکنی چه سازی
۴
ز عجز دور است تیغ بازی که سایه غیر از سپر ندارد
۵
درین زیانگاه برق حاصل غرور طبع است و خلق غافل
۶
به صدگداز ارکنی مقابل که سنگ ز آتش خبر ندارد
۷
نفس غبار است صبح امکان عدم تلاش است جهد اعیان
۸
به غیر پرواز این گلستان بهار رنگی دگرندارد
۹
چها نچیده‌ست از تعلق بنای تهمت مدار هستی
۱۰
تحیر است اینکه خلق یکسر هجوم درد است و سر ندارد
۱۱
ز دوستان‌کسته پیمان به دوش الفت مبند بهتان
۱۲
که نخل تالیف اشک و مژگان به جز جدایی ثمر ندارد
۱۳
قناعت و ننگ ناتمامی‌تریست ابرام وضع خامی
۱۴
گهر به تدبیر تشنه‌کامی ز جوی کس آب برندارد
۱۵
ز چشم بستن مگر خیالی فراهم آرد غبارتهمت
۱۶
وگرنه سعی گشاد مژگان درین شبستان سحر ندارد
۱۷
نبرد کوشش ز قید گردون به هیچ تدبیر رخت بیرون
۱۸
اگر نمیرد کسی چه سازد که خانه تنگ است و در ندارد
۱۹
عدم‌نژادان بی‌بقا را چه عرض طاعت چه عذر عصیان
۲۰
دل و دماغ قبول رحمت چو خاک بودن هنر ندارد
۲۱
ز دورباش شکوه غیرت‌کراست جرأت‌کجاست طاقت
۲۲
تو مرد میدان جستجو باش که بیدل ما جگر ندارد