غزل شمارهٔ ۱۰۳۵
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
هرجا نفسی هست ز هستی گله دارد
۲
دیوانه و هشیار همین سلسله دارد
۳
پیچیده به پای طلبم دامن دشتی
۴
کز آبله صد ریگ روان قافله دارد
۵
معذورم اگر طاقت رفتار ندارم
۶
چون شمع ز سر تا قدمم آبله دارد
۷
بیتابی دل سنگ ره بیخبریهاست
۸
از وضع جرس قافلهٔ ما گله دارد
۹
بیگانهٔ کیفیت غیب است شهادت
۱۰
چندان که زبان تو ز دل فاصله دارد
۱۱
محمل‌کش تسلیم ز خود رفتن اشکیم
۱۲
این قافله یک لغزش پا راحله دارد
۱۳
در وادی فرصت سر و برگ قدمی نیست
۱۴
دل می‌رود و دست فسوس آبله دارد
۱۵
بر وحشت ما خرده مگیرید که عاشق
۱۶
چون اشک همین یک دل بی‌حوصله دارد
۱۷
یک‌چند تو هم خانه به‌دوش‌من و ما باش
۱۸
آفاق در آواز جرس قافله دارد
۱۹
دردسر گل چند دهد نالهٔ بلبل
۲۰
بیدل غزل ما نشنیدن صله دارد