غزل شمارهٔ ۱۰۵۰
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
نقشم‌کسی از سعی چه فرهنگ برآرد
۲
نقاش مگر از صدفش رنگ برآرد
۳
عمری‌ست که با کلفت دل می‌روم از خویش
۴
خود را چه‌قدر آینه با زنگ برآرد
۵
صد شام ابد طی شد و صد صبح ازل رفت
۶
تا یاس زخویشم دو سه فرسنگ برآرد
۷
پهلو خور هنگامهٔ صحبت نتوان زیست
۸
زبن انجمنم‌کاش دل تنک برآرد
۹
در رهن خلشهای نفس فرصت هستی است
۱۰
تیرتوکس از دل به چه آهنگ برآرد
۱۱
تفریح دماغ تو و من درخور وهم است
۱۲
زبن نسخه محال است‌کسی بنگ برآرد
۱۳
با دامن اگر عیب تک و تاز نپوشی
۱۴
عجز تو چه خارا از قدم لنگ برآرد
۱۵
زین بار که من می‌کشم از کلفت هستی
۱۶
سنگینی نامم ز نگین سنگ برآرد
۱۷
آیینهٔ او محرمی وصل ندارد
۱۸
حیرانی از این بیش که را دنگ برآرد؟
۱۹
آه این دل مایوس نشاطم نپسندید
۲۰
کو غنچه که واگردد و گلرنگ برآرد
۲۱
بیدل، به‌کف خاک، قناعت کن و خوش باش
۲۲
تا گرد هوا گیر تو اورنگ برآرد