غزل شمارهٔ ۱۰۸۶
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
اول دل ستمزده قطع امیدکرد
۲
آخرشکست چینی من مو سفید کرد
۳
می‌لرزد از نفس دم تقریر احتیاج
۴
دست تهی زبان مرا مرگ بید کرد
۵
بخت سیاه اگر بلد اعتبارهاست
۶
خود را به هیچ آینه نتوان سفیدکرد
۷
تدبیر زهد مایهٔ تشویش کس مباد
۸
صابون خشک جامهٔ ما را پلید کرد
۹
تا اشک ربط سبحهٔ انفاس نگسلد
۱۰
پیری مرا به حلقهٔ قامت مریدکرد
۱۱
چون نال خامه تا دمد از مغز استخوان
۱۲
فکرم در آفتاب قیامت قدیدکرد
۱۳
از قبض و بسط حیرت آیینه‌ام مپرس
۱۴
قفلی زدم به خانه‌که نازکلیدکرد
۱۵
دارد رسایی مژه ی خون به‌گردنش
۱۶
برگشتنی‌که آنسوی حشرم شهیدکرد
۱۷
بیدل تو هم به ذوق خطش سینه چاک زن
۱۸
کاین شام نادمیده مرا صبح عید کرد