غزل شمارهٔ ۱۱۰۳
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
دورگردون تا دماغ جام عیشم تازه‌کرد
۲
پیکرم چون ماه یکسر طعمهٔ خمیازه کرد
۳
گو دو روزم نسخهٔ فطرت پریشا‌نی‌کشد
۴
چشم بستن خواهد اجزای هوس شیرازه‌کرد
۵
رونق شام و سحر پر انفعال آماده است
۶
چهرهٔ زنگی به خون زین بیش نتوان غازه کرد
۷
شهرت صبح از غبار رفته بر باد است و بس
۸
سرمه‌گردیدن جهانی را بلند آوازه‌کرد
۹
کس سر مویی برون زین خانه نتوانست رفت
۱۰
وقف هر دیوار اگر چون شانه صد دروازه‌کرد
۱۱
خاک‌گردیدن یقینم شدعرق‌کردم ز شرم
۱۲
این تیمم نشئهٔ عبرت وضوبم تازه‌کرد
۱۳
بیدل اینجا ذره تا خورشید لبریز غناست
۱۴
ساغر ما را فضولی غافل از اندازه کرد