متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۱۵۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
کیست‌ کز جهد به آن انجمن ناز رسد
۲
سرمه‌گردیم مگر تا به تو آواز رسد
۳
درخور غفلت دل دعوی پیدایی ماست
۴
همه محویم‌گر آیینه به پرداز رسد
۵
حذر ای شمع ز تشویش زبان‌آرایی
۶
که مبادا سر حرفت به لب‌گاز رسد
۷
ما و من آینه‌دار دو جهان رسوایی‌ست
۸
هستی آن عیب نداردکه به غمّاز رسد
۹
سر به جیب از نفس شمع عرق می‌ریزد
۱۰
یعنی آب است نوایی که به این ساز رسد
۱۱
حشر آتش همه‌جا آینهٔ سوختن است
۱۲
آه از انجام غروری که به آغاز رسد
۱۳
هستی‌ام نیستی انگاشتنی می‌خواهد
۱۴
ورنه آن رنگ ندارم که به پرواز رسد
۱۵
خاکساری اثر چون و چرا نپسندد
۱۶
عجز بر هرچه زند سرمه به آواز رسد
۱۷
مدعی درگذر از دعوی طرز بیدل
۱۸
سحر مشکل که به کیفیت اعجاز رسد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.