متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۱۶۱

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
همه راست زین چمن آرزو، که به کام دل ثمری رسد
۲
من و پرفشانی حسرتی‌، که ز نامه گل به سری رسد
۳
چقدر ز منت قاصدان‌، بگدازدم دل ناتوان
۴
به بر تو نامه‌بر خودم‌، اگرم چو رنگ پری رسد
۵
نگهی نکرده ز خود سفر، ز کمال خود چه برد اثر
۶
برویم در پی‌ات آنقدر که به ما ز ما خبری رسد
۷
شرر، طبیعت عاشقان‌، به فسردگی ندهد عنان
۸
تب موج ما نبری گمان‌، که به سکتهٔ گهری رسد
۹
به‌کدام آینه جوهری‌،‌کشم التفاتی از آن پری
۱۰
مگر التماس‌گداز من به قبول شیشه‌گری رسد
۱۱
به تلاش معنی نازکم‌،‌که درین قلمرو امتحان
۱۲
نرسم اگر من ناتوان‌، سخنم به موکمری رسد
۱۳
ز معاملات جهان کد، تو برآکزین همه دام و دد
۱۴
عفف سگی به سگی خورد، لگد خری به خری رسد
۱۵
به چنین جنونکدهٔ ستم‌، ز تظلم توکراست غم
۱۶
به هزار خون تپد از الم‌،‌که رگی به نیشتری رسد
۱۷
همه جاست شوق طرب‌کمین‌، ز وداع غنچه‌گل‌آفرین
۱۸
تو اگر ز خود روی اینچنین به تو از تو خوبتری رسد
۱۹
به هزارکوچه دویده‌ام‌، به تسلّیی نرسیده‌ام
۲۰
ز قد خمیده شنیده‌ام‌،‌که چو حلقه شد به دری رسد
۲۱
زکمال نظم فسون اثر، بگداخت بیدل بیخبر
۲۲
چه قیامت است بر آن هنرکه به همچو بی‌هنری رسد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.