متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۱۷۵

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
پی اشک من ندانم به‌کجا رسیده باشد
۲
ز پی‌ات دویدنی داشت به رهی چکیده باشد
۳
ز نگاه سرکشیدن به رخت چه احتمال است
۴
مگر ازکمین حیرت مژه قدکشیده باشد
۵
تب وتاب موج باید ز غرور بحر دیدن
۶
چه رسد به حالم آنکس‌که ترا ندیده باشد
۷
به نسیمی از اجابت چمن حضور داریم
۸
دل چاک بال می‌زد سحری دمیده باشد
۹
به چمن زخون بسمل همه جا بهارناز است
۱۰
دم تیغ آن تبسم رگ گل بریده باشد
۱۱
دل ما نداشت چیزی‌که توان نمود صیدش
۱۲
سر زلفت از خجالت چقدر خمیده باشد
۱۳
چه ‌بلندی و چه پستی‌، چه عدم چه ملک هستی
۱۴
نشنیده‌ایم جایی‌که کس آرمیده باشد
۱۵
بم‌و زبر هستی‌ما چو خروش‌ساز عنقاست
۱۶
شنو ازکسی‌که او هم زکسی شنید باشد
۱۷
ز طریق شمع غافل مگذر درین بیابان
۱۸
مژه آب ده ز خاری‌ که به پا خلیده باشد
۱۹
غم هیچکس ندارد فلک غروپیما
۲۰
به زبان مدبری چند گله می تپیده باشد
۲۱
به دماغ دعوی عشق سر بوالهوس بلند است
۲۲
مگر از دکان قصاب جگری خریده باشد
۲۳
همه‌کس سراغ مطلب به دری رساند و نازید
۲۴
من و ناز نیم‌جانی‌ که به لب رسیده باشد
۲۵
به هزار پرده بیدل ز دهان بی‌نشانش
۲۶
سخنی شنیده‌ام من‌ که‌ کسی ندیده باشد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.