متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۱۹۹

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
وداع سرکشی‌کن‌گر دلت راحت‌کمین باشد
۲
چو آتش داغ شد جمعیتش نقش نگین باشد
۳
ز مرگ ما فلک را کی غبار حزن درگیرد
۴
ز خواب می کشان مینا چرا اندوهگین باشد
۵
نگاهی گر رسد تا نوک مژگان مفت شوخی‌ها
۶
در این محنت‌سرا معراج پروازت همین باشد
۷
لب دامن نگردید آشنای حرف اشک من
۸
چو شمعم سلک‌ گوهر وقف‌ گوش آستین باشد
۹
گرفتاری به حدی دلنشین است اهل دولت را
۱۰
که تا انگشتشان در حلقهٔ انگشترین باشد
۱۱
سراغ عافیت احرام مرگم می‌کند تلقین
۱۲
مگر آن ‌گوهر نایاب در زیر زمین باشد
۱۳
به قدر زخم دل‌ گل می‌کند شور جنون من
۱۴
پر پرواز شهرت نام را نقش نگین باشد
۱۵
چه امکانست سر از حلقهٔ داغت برآوردن
۱۶
سپند بزم ما را ناله هم آتش‌نشین باشد
۱۷
در این معبد، فنا را مایهٔ توقیر طاعت کن
۱۸
که‌ چون ‌خاکت ‌دو عالم ‌سجده ‌وقف‌ یک ‌جبین باشد
۱۹
گرت شمعی‌ست دامن زن وگر کشتی‌ست برق افکن
۲۰
محبت جز فنای ما نمی‌خواهد یقین باشد
۲۱
اشارت می‌کند بیدل خط طرف بناگوشش
۲۲
که ‌هرجا جلوه ی ‌صبحی‌ست ‌شامش‌ در کمین باشد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.