متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۲۳۰

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
هرکجا عشاق را درد طلب منظور شد
۲
رفتن رنگ دو عالم خون یک ناسور شد
۳
رنگ منت برنمی‌دارد دل اهل صفا
۴
صبح‌ ، زخم خویش را خود مرهم‌کافور شد
۵
بسکه دیدم الفت آفاق لبریز گزند
۶
دیدهٔ احباب بر من خانهٔ زنبور شد
۷
بیقرارانت دماغ حسرتی می‌سوختند
۸
یک شرر ازپرده بیرون‌زد چراغ طور شد
۹
دل چه سامان‌کز شکست آرزو بر هم نچید
۱۰
بس که مو آورد این چینی سر فغفور شد
۱۱
بود بی‌تعمیریی صرف بنای کاینات
۱۲
دل خرابی‌کرد کاین ویرانه‌ها معمور شد
۱۳
ترک انصاف از رسوم انتظام یمن نیست
۱۴
بسکه چشم از معنی‌ام پوشید حاسد،‌کور شد
۱۵
گاه توفان غضب از چین ابرو باک نیست
۱۶
از شکست پل نترسد سیل چون‌ پر زور شد
۱۷
زبن همه حسرت‌که مردم در خمارن مرده‌اند
۱۸
جمع شد خمیازه‌ای چند و دهان گور شد
۱۹
آبله بی‌سعی پامردی نمی‌آید به دست
۲۰
ربشهٔ تاک از دویدن صاحب انگور شد
۲۱
محنت پیری‌ست بیدل حاصل عیش شباب
۲۲
هرکه ‌شب ‌می خورد خواهد صبحدم‌ مخمور شد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.