متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۲۳۶

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
از غبارم هرچه بالا می‌کشد
۲
سرمه درچشم ثریا می‌کشد
۳
بسکه مد وحشت شوقم رساست
۴
فکر امروزم به فردا می‌کشد
۵
تا خرد باقی‌ست صحرای جنون
۶
دامن‌ از آلایش ما می‌کشد
۷
خوابناکان می‌رمند از آگهی
۸
سایه ازخورشید خود را می‌کشد
۹
سخت بیرنگ است نقش مدعا
۱۰
عالمی تصویر عنقا می‌کشد
۱۱
خون دل بی‌پرده است از انفعال
۱۲
سرنگونی می ز مینا می‌کشد
۱۳
عقل‌ گو خون شو که تفتیش جنون
۱۴
یک جهان شور از نفس وامی‌کشد
۱۵
ما گرانجانان ز خود وامی‌کشیم
۱۶
کوه از دامن اگر پا می‌کشد
۱۷
تر زبانی خفت عقل‌ست و بس
۱۸
صد شکست از موج دریا می‌کشد
۱۹
محمل رنگ از شکستن بسته‌اند
۲۰
بسکه بار درد دلها می‌کشد
۲۱
عالمی را می‌برد حسرت فرو
۲۲
این نهنگ تشنه دریا می‌کشد
۲۳
زرپرستی می‌کند دل را سیاه
۲۴
آخر این صفرا به سودا می‌کشد
۲۵
بار ما بیدل به دوش عاجزی‌ست
۲۶
سایه را افتادگی ها می‌کشد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.