متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۲۴۹

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
روز سیهم سایه صفت جزو بدن شد
۲
آسوده شو ای آینه زنگار کهن شد
۳
شبنم به چه امید برد صرفهٔ ایجاد
۴
چشمی که گشودم عرق خجلت من شد
۵
نشکافتم آخر ره تحقیق‌گریبان
۶
فرصت نفسی داشت‌که پامال سخن شد
۷
تدبیر، علاج مرض ذاتی‌کس نیست
۸
از شیشه شدن سنگ همان توبه‌شکن شد
۹
حیرت نپسندید ز ما گرم نگاهی
۱۰
بردیم در آن بزم چراغی‌ که لگن شد
۱۱
تنزیه ز آگاهی ما گشت‌ کدورت
۱۲
جان بود که در فکر خود افتاد و بدن شد
۱۳
جز یأس ز لاف من و ما هیچ نبردیم
۱۴
تار نفس از بسکه جنون یافت ‌کفن شد
۱۵
شب در خم اندیشه‌ ی ‌گیسوی تو بودم
۱۶
فکرم گرهی خورد که یک نافه ختن شد
۱۷
چون اشک به همواری ازین دشت‌ گذشتم
۱۸
لغزیدن پا راه مرا مهره زدن شد
۱۹
گرد ره غربت چقدر سعی وفا دشت
۲۰
خاکم به سرافشاند به حدی‌که وطن شد
۲۱
بیدل اثری برده‌ای از یاد خرامش
۲۲
طاووس برون آگه خیال تو چمن شد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.