متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۲۵۵

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
مکتوب مقصد ما از بیکسی فغان شد
۲
قاصد نشد میسر دل خون شد و روان شد
۳
دل بی‌رخ تو هیهات با ناله رفت در خاک
۴
واسوخت این سپندان چندانکه سرمه‌دان شد
۵
کردم به صد تأمل بنیاد عجز محکم
۶
این پنبه بسکه بر خود پیچید ریسمان شد
۷
تا حشر بال اعمال باید کشید بر دوش
۸
این یک نفس بضاعت صد ناقه‌کاروان شد
۹
شمع بساط ما را در کارگاه تسلیم
۱۰
هرچند عزم پا بود روسوی آسمان شد
۱۱
تشویش روزی آخر نگذاشت دامن ما
۱۲
گندم قفای آدم از بس دوید نان شد
۱۳
کسب وکمال در خلق پر آبرو ندارد
۱۴
بر دوش بحر آخر موج گهرگران شد
۱۵
جمعیت عدم را ازکف نمی‌توان داد
۱۶
دریاد بیضه باید مشغول آشیان شد
۱۷
دل در خیال دیدار آیینه خانه‌ای داشت
۱۸
تا بر ورق زد آتش طاووس پرفشان شد
۱۹
از الفت رفیقان با بیکسی بسازید
۲۰
کس همعنان‌کس نیست از مرگ امتحان شد
۲۱
از عجز ما مگویید از حال ما مپرسید
۲۲
هرچند جمله باشیم چیزی نمی‌توان شد
۲۳
بیدل نداد تحقیق از شخص ما نشانی
۲۴
باری به عرض تمثال آیینه مهربان شد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.