متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۲۶۱

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
پر هما چه‌ کند بخت اگر دگرگون شد
۲
اطاقه است دم ماکیان چو واژون شد
۳
در اهل مزبله کسب کمال کناسی‌ست
۴
نباید اینهمه مقبول عالم دون شد
۵
جنون حرص پس از مرگ نیز درکار است
۶
هزار گنج ته خاک ملک قارون شد
۷
فسانهٔ تو اگر موجد عدم نشود
۸
مبرهن است‌ که لیلی نماند و مجنون شد
۹
به‌گفتگو مده ازکاف حضور جسیت
۱۰
عنان ‌گسست چو از دانه ریشه بیرون شد
۱۱
حصول آبله‌پا مزد بی‌سر و پایی‌ست
۱۲
کفیل این‌گهرم سعی‌کوه و هامون شد
۱۳
عروج عالم اقبال بیخودی دگر است
۱۴
به‌گردش آنچه ز رنگم پریدگردون شد
۱۵
نوای ساز رعونت قیامت‌انگیز است
۱۶
به خدمت رگ ‌گردن نمی‌توان خون شد
۱۷
بهار غیرت مرد آبیاری خون داشت
۱۸
عرق چکید به‌ کیفتی ‌که‌ گلگون شد
۱۹
زمان فرصت هر چیز مغتنم شمرید
۲۰
که تا به حشر نخواهد شد آنچه اکنون شد
۲۱
بر آن ستمزده بیدل ز عالم اوهام
۲۲
چه ظلم رفت که مجنون نشد فلاطون شد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.