غزل شمارهٔ ۱۲۶۸
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
نه تنها از قدح مستی و از گل رنگ میجوشد
۲
نوای محفل قدرت به صد آهنگ میجوشد
۳
بجا واماندنت زیر قدم صد دشت گم دارد
۴
اگر در گردش آیی خانه با فرسنگ میجوشد
۵
جهان را بیتأمّل کردهای نظاره زین غافل
۶
که این حیرتفزا از سینههای تنگ می جوشد
۷
در این صحرا که یکسر بال طاووس است اجزایش
۸
غباری گر به خود بالد همان نیرنگ میجوشد
