متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۲۷۸

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
ز هستی قطع‌کن‌ گر میل راحت در نمود آمد
۲
چو حیرت صاف ما در دست تا مژگان فرود آمد
۳
نماز ما ضعیفان معبد دیگر نمی‌خواهد
۴
شکست‌آنجا که‌شدمحراب‌طاقت‌درسجود آمد
۵
چه دارد سیر امکان جز امید خاک ‌گردیدن
۶
درین حرمانسرا هرکس عدم مشتاق بود آمد
۷
ز وضع زندگی طرفی نبستم جز به نومیدی
۸
چه سازم این ندامت‌ساز پر عبرت سرود آمد
۹
به این عجزی‌که در بنیاد سعی خویش می‌بینم
۱۰
شوم گر سایه از دیوار نتوانم فرود آمد
۱۱
ندانم دامن زلف که از کف داده‌ام یارب
۱۲
صدای دست برهم سودنم پر مشک سود آمد
۱۳
گرانست از سماجت‌گر همه آب بقا باشد
۱۴
به مجلس چون نفس بر لب نباید زود زود آمد
۱۵
ز هستی تا نگشم منفعل آهم نجست از دل
۱۶
عرق آبی به رویم زد که این اخگر به دود آمد
۱۷
ز استغنا چو بیدل داشتم امید تشریفی
۱۸
گسستن از دو عالم ‌کسوتم را تار و پود آمد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.