متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۲۸۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
پر مفلسم به من چه نوا می‌توان رساند
۲
جایی نرفته‌ام که دعا می‌توان رساند
۳
دورم ز وصل یار به خود هم نمی‌رسم
۴
یاران مرا دگر به‌ کجا می‌توان رساند
۵
پوشیده نیست آنهمه‌ گرد سراغ من
۶
چشمی چو آبله ته پا می‌توان رساند
۷
یار از نظر چو مصرع برجسته می‌رود
۸
فرصت بدیهه‌جوست مرا می‌توان رساند
۹
ای ساکنان میکده ننگ ترحم است
۱۰
ما را اگر به خانهٔ ما می‌توان رساند
۱۱
نقش خیال عالم آب است خوب و زشت
۱۲
کز یک عرق دماغ حیا می‌توان رساند
۱۳
شام و سحر کمینگه حُسن اجابت است
۱۴
آیینه‌ای به دست دعا می‌توان رساند
۱۵
در عالمی‌که ضبط نفس راهبر شود
۱۶
بی‌مرگ بنده را به خدا می‌توان رساند
۱۷
بیمغزی هوس الم جاه می‌کشد
۱۸
مکتوب استخوان به هما می‌توان رساند
۱۹
پی‌کرده است گم به چمن خون بیدلان
۲۰
آبی به باغبان حنا می‌توان رساند
۲۱
گل در بغل به یاد جمال تو خفته‌ایم
۲۲
از خاک ما چمن به جلا می‌توان رساند
۲۳
ما بوالفضول ‌کعبه و بتخانه نیستیم
۲۴
این یک دماغ در همه جا می‌توان رساند
۲۵
عهدی نبسته‌ایم به فرصت درین چمن
۲۶
از ما سلام‌گل به وفا می‌توان رساند
۲۷
بید‌ل دماغ ناز فلک پر بلند نیست
۲۸
گرد خود اندکی به هوا می‌توان رساند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.