متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۰۲

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
کم نیست صحبت دل‌گر مرد، زن نماند
۲
آیینه خانه‌ای هست‌، گر انجمن نماند
۳
گر حسرت هوس‌کیش بازآید از فضولی
۴
کلفت‌ کراست هر چند گل در چمن نماند
۵
افسون کاهش اینجا تاب و تب نفسهاست
۶
دامن‌ فشان بر این شمع تا سوختن نماند
۷
عرفان ز فهم‌ دوری‌ست‌،‌ادراک بی‌ حضوری‌ست
۸
جهدی‌ که در خیالت این علم و فن نماند
۹
چون صبح از این بیابان چندان تلاش رم‌ کن
۱۰
کز دامن بلندت‌ گرد شکن نماند
۱۱
یاد گذشتگان هم آینده است اینجا
۱۲
در کارگاه تجدید چیزی کهن نماند
۱۳
بر وضع خلق ختم است آرایش حقیقت
۱۴
گلشن ‌کجاست هرگه سرو و سمن نماند
۱۵
مجنون به هر در و دشت محو کنار لیلی‌ست
۱۶
عاشق به سعی غربت دور از وطن نماند
۱۷
گرد خیال تا کی هر سو دهد نشانم
۱۸
جایی روم‌ که آنجا او هم ز من نماند
۱۹
این مبحث تو و من از نسخهٔ عدم نیست
۲۰
گر زان دهن بگویم جای سخن نماند
۲۱
یاران به وسع امکان در ستر حال‌ کوشید
۲۲
تصویر انفعالیم گر پیرهن نماند
۲۳
بیدل به دیر اعراض انصاف نیست ورنه
۲۴
تاوان بت‌پرستی بر برهمن نماند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.