غزل شمارهٔ ۱۳۳۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
بر من فسون عجز در ایجاد خواندهاند
۲
چونگل به دامن آتش رنگم نشاندهاند
۳
خواهد عبیر پیرهن عافیت شدن
۴
خاکبببتری کز اخگر طبعم دماندهاند
۵
کس آگه از طبیعت عصیانپرست نیست
۶
بر روی خلق دامن تر کم تکاندهاند
۷
دود دماغ نشو و نمای طبایع است
۸
چون شمع ریشه ای همه در سر دواندهاند
۹
از هر نفسکه ما و منی بال میزند
۱۰
دستیست کز امید سلامت فشاندهاند
۱۱
باید چو شمع چشم ز خود بست و درگذشت
۱۲
بر ما همین پیام تسلی رساندهاند
۱۳
ممنون دستگیری طاقت که میشود
۱۴
ما را ز آستان ضعیفی نراندهاند
۱۵
بانگ جرس شنو ز پیکاروان مدو
۱۶
هرجا رسیده اند رفیقان نمانده اند
۱۷
بیدل درین هوسکده مگذر ز پاس دل
۱۸
آیینه را به مجلسکوران نخواندهاند
