غزل شمارهٔ ۱۳۴۴
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
در عشق آنکه قابل دردش ندیدهاند
۲
حیزیست کز قلمرو مردش ندیده اند
۳
گل ها که بر نسیم بهار است نازشان
۴
از باد مهرگان دم سردش ندیدهاند
۵
خلقی خیال باز فریبند زیر چرخ
۶
خال زیاد تختهٔ نردش ندیدهاند
۷
واماندهاند خلق به پیچ و خم حسد
۸
کیفیت حقیقت فردش ندیدهاند
۹
بر سایه بستهاند حریفان غبار عجز
۱۰
جولان کوه و دشت نوردش ندیدهاند
۱۱
سامان نوبهار گلستان ما و من
۱۲
رنگ پریدهایست که گردش ندیدهاند
۱۳
از گاو آسمان چه تمتع برد کسی
۱۴
شیر سفید و روغن زردش ندیدهاند
۱۵
ای بیخبر، ز شکوه یگردون به شرمکوش
۱۶
آخر ترا حریف نبردش ندیدهاند
۱۷
بیدل درین بساط تماشاییان وهم
۱۸
از دل چه دیدهاند که دردش ندیدهاند
