متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۴۹

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
معنی‌سبقان‌گر همه صد بحر کتابند
۲
چون موج ‌گهر پیش لبت سکته جوابند
۳
رحم است به حال تب وتاب نفسی چند
۴
کاین خشک‌لبان ماهی دریای سرابند
۵
بیش وکم خلق آیت بیمغزی وهمست
۶
صفر آینه‌داران عدم در چه حسابند
۷
جز هستی مطلق ز مقیّد نتوان یافت
۸
اشیا همه یک سایهٔ خورشید نقابند
۹
عبرت‌نظران در چمن هستی موهوم
۱۰
چون شبنم صبح از نفس سوخته آبند
۱۱
مستی به خروشی است در این بزم که از شرم
۱۲
مستان همه گر آب شوند اشک کبابند
۱۳
پیری تو کجایی‌ که دهی داد هوسها
۱۴
این منتظران قد خم پا به رکابند
۱۵
چون کاغذ آتش زده این شوخ‌نگاهان
۱۶
تسلیم غنودنکدهٔ یک مژه خوابند
۱۷
فرصت‌شمرانیم چه رایی و چه مریی
۱۸
موج وکف پوچ آینه در دست حبابند
۱۹
زبرفلک از منعم ودروبش مپرسید
۲۰
گر خانه همین است همه خانه خرابند
۲۱
بیدل مشکن ربط تأمل که خموشان
۲۲
چون کوزهٔ‌ سربسته پر از بادهٔ نابند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.