غزل شمارهٔ ۱۶
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
چراغ عشق به گلخن شود دلیل مرا
۲
شبی به گلخن خود می برد خلیل مرا
۳
ز باغ وصل ثمر خواهم آن قدر که دهند
۴
کجا نظر به کثیر است و یا قلیل مرا
۵
رو ای مگس به مگس ران مساز محتاجم
۶
که منفعل نکند بال جبرییل مرا
۷
علاج تشتگی ام خون دل کند ور نه
۸
ز روی لب گذرد بند سلسبیل مرا
۹
چه گونه باورم آید ز اهل حسن وفا
۱۰
نکرده حسن تو ملزم به صد دلیل مرا
۱۱
فغان ز جلوه ی جنت که با سخاوت عشق
۱۲
به بر فشاندن جان می کند بخیل مرا
۱۳
دلم ز جور خسیسان الم کشد ور نه
۱۴
نمی گزد ستم مردم اصیل مرا
۱۵
کجاست عرفی مجنون که تازیانه ی او
۱۶
ز کوی عقل بدارد هزار میل مرا