غزل شمارهٔ ۳۵۱
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
آن کس که مرا با دل غمناک بر آورد
۲
نتواندم از بوتهٔ غم پاک بر آورد
۳
آن نشأیِ شوخی که بر آورد گل از شاخ
۴
چون لاله مرا با جگر چاک بر آورد
۵
دود دلم از چشم بداندیش نهان است
۶
با آن که سر از روزن افلاک بر آورد
۷
ذاتش هم خود روست، از آن غیرت معشوق
۸
در بر رخ نظارهٔ ادراک بر آورد
۹
آن گنج که جوید ز ملایک دل عرفی
۱۰
از عرش فرود آمد و از خاک بر آورد