متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۸۳

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
به‌شوخی زد طرب‌غم آفریدند
۲
مکرر شد عسان سم آفریدند
۳
نثار نازی از اندیشه گل کرد
۴
دو عالم جان به یک دم آفریدند
۵
به زخم اضطراب بسمل ما
۶
ز خون رفته مرهم آفریدند
۷
شکست عافیت آهنگ گردید
۸
به هرجا ساز آدم آفریدند
۹
جهان جوش بهار بی‌نیازیست
۱۰
به یک صورت دو گل‌ کم آفریدند
۱۱
به هرجا وحشت ما عرضه دادند
۱۲
شرار و برق بی‌رم آفریدند
۱۳
گل این بوستان آفت بهار است
۱۴
شکست و رنگ توأم آفریدند
۱۵
به تسکین دل مجروح بسمل
۱۶
پر افشانده مرهم آفریدند
۱۷
به پیری‌ گریه‌ کن‌ کایینه‌ ی صبح
۱۸
برای عرض شبنم آفریدند
۱۹
کریمان‌ خون شوید از خجلت جود
۲۰
که شهرت خاص حاتم آفریدند
۲۱
چون ماه نو خم وضع سجودم
۲۲
ز پیشانی مقدم آفریدند
۲۳
نه مخموری نه مستی چیست بیدل
۲۴
دماغت از چه عالم آفریدند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.